Geschreven door Ellen van Doorn, redactrice bij Smart&Sexy.

Ik slaap elke dag uit.
Elke dag.
Hoe vroeg ik ook op moet, ik slaap gewoon uit.
Een hele volle minuut.

Enkele maanden geleden was hij daar, zo scherp en helder als hij af en toe verschijnt in mijn dromen. Een goede vriend waarmee ik mijn jeugd deelde. Die als een grote broer achter me liep, naast me liep, of me rondreed door het park in de bolderkar. Afhankelijk van wat ik nodig had. Hij was er en liet me het leven zien zoals geen ander had kunnen meegeven. Van de beste smurfensnot maken tot antwoorden op mijn grootste ‘waaroms’. Ik hield zoveel van hem, dat ik op mijn vijfde mijn stoute roze regenlaarsjes aantrok en hem ten huwelijk vroeg. Dankbaar als ik ben voor mijn goede en vroege herinneringen, zie ik dat moment nog voor me. Ik pas 5 jaar oud, hij al 14, maar ik achtte mijn kleine wereldje groot genoeg voor ons beiden. Hij duwde me op de schommel en bij mijn vraag kwam hij voor me staan, stopte mij door mij bij de knietjes te pakken en ging door zijn hurken. Hij vond mij ook heel lief, zei hij, maar vertelde me dat het moeilijk te zeggen is wat er nog allemaal gaat gebeuren voordat we groot genoeg zouden zijn om te trouwen. Tot die tijd zou hij altijd naast me blijven staan en zou hij mij voortaan Mevrouw noemen, want dat deden volgens hem jongens die begrepen hoeveel ik waard ben. Ik vond dat een mooi antwoord en deed het ervoor.
“Zal ik je laten vliegen zonder vleugels?” vroeg hij en ging weer achter me staan om mij verder te duwen op de schommel. Zijn handen waren mijn vleugels. Het was een prachtige zomer en ik was de gelukkigste verloofde kleuter, EVER!

Blij zijn met wat er was

Maar inderdaad. Na nog meer prachtige zomers volgden de herfst en een onverbiddelijke winter. Niemand kon weten wat de toekomst zou brengen en helaas is hij niet meer bij ons. Ik mocht van hem nooit verdrietig zijn om wat geweest is, maar blij zijn omdat het er was.

Extra dankbaar ben ik dan ook, wanneer ik die nacht van hem droom. Ik zie hoe hij mijn slaapkamer binnenloopt, met een dikke glimlach die voor mij altijd zoveel rust bracht. Hij gaat door zijn hurken, zoals hij altijd deed om ons lengteverschil op te heffen, en hij kust mijn voorhoofd.
“Slaap jij vandaag maar eens lekker een keertje uit.”
Ik zie hoe hij mijn telefoon van mijn nachtkastje pakt en mijn wekker verzet. Hij aait nog een keer door mijn haar en ik voel hoe slaap me weer wegtrekt, naar een heerlijk beloofd uitslapen.

Mijn wekker gaat en ik word wakker met een glimlach. Wat een heerlijke droom.
Wanneer ik de tijd check, zie ik dat mijn wekker op 7.01 staat.
Hoe kan dat? Ben ik ‘uitgegleden’ met mijn vinger bij het instellen?
Heeft vriendlief de wekker verzet? Stroomstoring?
Heb ik het slaapwandelen ontdekt? Is mijn iPhone kapot?
Ik ga alle logische tot onlogische verklaringen af en geef mijn onwetende lief een valse beschuldiging. Niks lijkt en blijkt waar. Mijn wekker is onaangeraakt gebleven. De dag ervoor is hij met zekerheid om 7 uur afgegaan. Ik weet het zeker.

Maar ach, wat maakt het uit.

Sindsdien, slaap ik elke dag uit. Omdat hij dat wil. Eén hele minuut lang. Eén waardevolle alleszeggende minuut lang. Een gelukzalige minuut die me een glimlach bezorgt voor de hele dag. Hoe vroeg mijn wekker ook gaat. Ik slaap elke dag uit en voelde me nog nooit zo uitgeslapen.

Rust zacht lieverd en dank je wel voor de mooiste minuut van de dag.

Ellen van Doorn

sugarless4