Pas vroegen we jullie: wanneer ben jij echt uit je comfortzone gestapt, en waarmee? We kregen ontzettend veel verhalen en reacties. Wat mooi en inspirerend om te lezen. Redacteur Eva koos uit jullie reacties drie leuke vrouwen en vroeg hen naar de bijzondere stappen die zij hebben gezet. We beginnen met Inge Beek, die haar baan opzegde en naar Aruba emigreerde.

Wat maakte dat je het roer om wilde gooien, en waarom koos je daarbij juist voor Aruba?

“Ik heb in Nederland tien jaar lang in het onderwijs gewerkt, op een dorpsschool in Limburg. Ik werkte graag met kinderen en het contact met collega’s en ouders was altijd prettig, maar de administratieve werkdruk in het onderwijs bleef maar stijgen. In 2012 begon het daarom te kriebelen. Het werk op zich vond ik leuk, maar ik wist dat ik dit niet tot mijn pensioen vol zou houden op deze manier. Langzaam begon ik te denken aan werken in het buitenland. Op Aruba bijvoorbeeld. Op de Pabo heb ik namelijk stage gelopen op Sint Maarten en ik ben verschillende keren op vakantie geweest in het Caribisch gebied. Via via kwam ik in contact met iemand die negen maanden op Aruba had gewerkt. Van haar heb ik een e-mailadres gekregen van de stichting waar ik nu voor werk en zo is het balletje gaan rollen. In december 2012 heb ik mijn sollicitatiebrief gestuurd, in maart mocht in ik Den Haag op gesprek komen en tijdens dat gesprek kreeg ik al te horen dat ik was aangenomen. Toen volgden een aantal maanden van voorbereiding en langzaam afscheid nemen van iedereen en op 2 augustus 2013 stapte ik in mijn eentje in het vliegtuig naar een eiland waar ik nog nooit was geweest om daar voor drie jaar aan de slag te gaan als leerkracht.”

Welke angsten moest je daarbij overwinnen, en hoe heb je dat gedaan?

“Eigenlijk heb ik in die hele periode nooit angst gevoeld. In eerste instantie was ik van plan om een jaar onbetaald verlof te nemen in Nederland en in dat jaar op Aruba te gaan werken, maar dat bleek heel onhandig qua pensioen, dus ik hakte de knoop door, zei mijn vaste contract op en ging voor drie jaar naar Aruba. Wat ik daarna zou doen, zag ik dan wel weer. De meeste spanning voelde ik eigenlijk pas in de laatste maand dat ik in Nederland was en toen ik echt afscheid moest gaan nemen van mensen, mijn inboedel moest gaan inpakken, mijn auto naar de haven moest brengen en de sleutel van mijn appartement waar ik zo graag woonde moest inleveren. Een enkele keer schoot de vraag door mijn hoofd: ‘waar ben ik mee bezig?’. Maar dat verdween ook altijd weer heel snel. Vanaf het begin heb ik een goed gevoel gehad over het nemen van deze stap, waardoor ik die angst eigenlijk niet of nauwelijks heb gevoeld.”

Hoe reageerde je omgeving op je verhuisplannen?

“De eerste reactie van mijn vader was: ‘Ach Inge, je bent gek. Zoek toch hier in de buurt een andere baan als deze je niet bevalt’. Mijn ouders hebben heel lang gehoopt dat het een bevlieging was die weer over zou gaan. Collega’s vonden het een hele dappere beslissing, maar gaven tegelijk ook aan dat ze het heel erg jammer vonden en me zouden gaan missen als teamlid. Van vrienden kreeg ik wisselende reacties. Sommigen vonden het echt te gek dat ik die stap durfde te maken, anderen vonden het heel stoer, en sommigen snapten er ronduit niets van. ‘Wat moet je daar? Ben je hier niet gelukkig? Denk je dan dat je daar wel een man kunt vinden?’ Alsof ik alleen om die reden zou gaan emigreren! Als je niet gelukkig bent en niet sterk in je schoenen staat, red je het niet om zo’n grote stap te zetten, denk ik. Die reacties hebben me echter nooit aan het twijfelen gebracht. Ik had mijn doel voor ogen, en dat doel voelde ontzettend goed.”

Wat zijn de grootste veranderingen in je leven sinds je deze stap hebt gezet? Zou je het nu weer doen?

“De eerste zeven/acht maanden hier waren erg moeilijk. Ik kwam op een eiland waar de meeste mensen weliswaar Nederlands spreken, maar waar dingen toch heel anders geregeld zijn dan ‘thuis’. In het begin weet je nergens de weg, letterlijk en figuurlijk niet. Gelukkig waren er wel wat mensen die in hetzelfde schuitje zaten. Je helpt elkaar, want je bent op elkaar aangewezen. Dus samen naar de bank om een rekening te openen, samen een huis zoeken, met elkaar Arubaans telefoonnummer regelen etc. En alles gaat hier poco poco, oftewel: heel erg langzaam. In het begin kreeg ik tegenslag na tegenslag en ondertussen moest er ook nog gewerkt worden. Op een school die in mijn ogen heel erg achterliep. Want het onderwijs op Aruba is te vergelijken met het onderwijs in Nederland… van een jaar of twintig geleden! De digitalisering bijvoorbeeld, loopt hier nog heel erg achter. Bovendien spreken de meeste kinderen hier thuis Papiamento, Spaans of Engels en zijn de methodes en de instructietaal Nederlands. Daarbij was er nauwelijks begeleiding voor nieuwe leerkrachten, dus we moesten vrijwel alles zelf uitzoeken. Lastig.”

En hoe bevalt het je nu?

“Inmiddels woon ik hier bijna twee jaar en wil ik echt niet meer terug. Ik heb hier vrienden gemaakt, dans salsa, bachata en kizomba, volg lessen Papiamento, heb drie honden van de straat gered die nu bij mij in huis wonen en vooral: de werkdruk die ik in Nederland zo voelde is weg. De kinderen hier hebben les van 7.45u tot 13.00u en zijn daarna vrij, en de leerkrachten dus ook! Natuurlijk zit ik daarna nog werk te corrigeren of een les voor te bereiden, maar het is niet te vergelijken met Nederland. Ik geniet elke middag van mijn vrije tijd en vooral van het heerlijke klimaat hier. Alles gaat gemoedelijk, mensen zijn niet zo gestrest en als je wat wil afspreken is het ook voor die avond en niet pas drie weken later. Ik kan hier veel meer mijn eigen dingen doen en mijn eigen keuzes maken. Dat keurslijf waar iedereen in Nederland zo in zit bestaat hier niet. De komende jaren zien jullie me dus nog niet terug!”

Tot slot, welke tips heb je voor anderen die twijfelen om ‘uit hun comfortzone’ te stappen?

“Als het echt goed voelt: doen! Het heeft mij zo veel opgeleverd. De weg is niet altijd makkelijk, maar hou altijd je doel voor ogen. Stel even bij wanneer dat nodig is (kleine stapjes zijn ook stapjes) en ga weer door. Uit je comfortzone stappen verrijkt je leven en het zorgt ervoor dat je veel steviger in je schoenen staat als je uiteindelijk je doel hebt bereikt. Dus… go for it!”

Volgende week een nieuw verhaal over een grote stap uit je comfortzone van een van de vrouwen uit de Smart&Sexy community.