Gisteren op het eind van mijn lezing. Ik vraag dan aan het publiek: ‘Wat heb jij nog te delen met de vrouwen hier in de zaal? Wat is jouw motto? Verhaal? Of tip?’ Een jonge vrouw steekt haar hand op. Ze gaat staan. ‘Ik heb een lichamelijke beperking.’ Ze valt even stil. We zien inderdaad dat er iets met haar is. ‘En ik heb dat altijd willen verbergen. Maar dat lukt niet.’ Een traan in haar ogen. ‘Maar mijn motto is: “If you’re always trying to be normal, you will never know how amazing you can be” Een grote lach verschijnt op haar gezicht.
Kippenvel. Bij ons allemaal. Raak.
Vanmorgen las ik een tweet van haar: ‘Ik heb vanavond voor de allereerste keer in publiek gesproken, zomaar ineens. Omdat mijn boodschap de wereld in MOET! ‪#‎trotsopmezelf‬’

Nieuwsgierig wie het is? Het is Evelyn Prins.

Foto: Marjolein Volmer