Een persoonlijk blog van Smart&Sexy redacteur Eva van den Berg:

Afgelopen zomer overleed mijn lieve, gekke, creatieve oom Arie aan een hersentumor. Maar het woord oom doet onze band eigenlijk tekort. Hij was meer een bonusvader. Wel de lusten, niet de lasten zeg maar. De regelmatige logeerpartijtjes bij hem in Amsterdam waren altijd geweldig. Al toen ik klein was vond ik het heel spannend dat ik, met mijn koffer op wieltjes die ik aan een touwtje achter me aantrok, naar de grote stad mocht. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven. (Heel) veel shoppen, lunchen hier, een taartje daar en zonder klagen uren met mij in de rij voor Madame Tussauds. Mijn vriendinnen waren allemaal jaloers op die gezellige gekke ‘suikeroom’ bij wie het altijd feest was. Toen ik ouder werd logeerde ik ook vaak alleen in zijn tweede appartement midden in de stad en voelde me dan helemaal Vrouw Van De Wereld. Maar geen logeerpartijtje zonder etentje, shopsessie of borrel met oom natuurlijk. Zo zaten we een keer op het terras van ons favoriete café, vlakbij de haarlemmerstraat. Ik in hip edoch keurig lang zwart vest met legging. Hij in t-shirt met de tekst: I’m a little worried about being a slut. Voor ons 2 pommodori soep en 2 witte wijn als er een flamboyante nicht op leeftijd binnenkomt. Type wijdvallende panterprintbroek, lage v-hals en leren jack. ‘He man, hoe is het?’, zegt hij tegen oom. ‘Goed, wat zie jij er moe uit? ‘Ja, ik ben gister doorgezakt met een lesbische vriendin en de jongen van de bakker.’ (Een zin die ik zelf, gek genoeg, nog nooit heb uitgesproken.) Als Panterbroek naar buiten is zegt oom: ‘Dat is Simon, zo gek als een deur. Was vroeger balletdanseres.’

Arie had een liefde voor bijzondere types, gekke mensen (waar hij dan stiekem foto’s van maakte, zoals van vrijwel alles), felle kleurtjes, mooie kunst. En nouja, alles wat niet doorsnee was. En was het dat wel, dan maakte hij er zelf wel iets geks van. Zo kon je niet naar een restaurant zonder dat hij tekeningen maakte op de papieren placemats of een hoedje vouwde van zijn servet en dat opzette. Zijn partner verzuchtte regelmatig ‘Ooh Arieee’ en liep dan een paar meter achter hem op straat als hij (toen hij nog wat jonger&wilder was) weer eens een hysterische outfit aanhad. Hoewel ik er doorgaans best normaal uitzie, wist altijd al dat ik erg op hem lijk. Zelfde humor, liefde voor glitters&kleurtjes, gekke en grappige dingen die me altijd opvallen, dol zijn op uit eten gaan en zo veel dingen interessant vinden dat ik soms niet kan kiezen welke kant ik nou op wil. Net zoals ik vaak niet uit mannen kon kiezen en elke keer ander vriendje had. “Kind, je lijkt mij wel”, zei hij dan. Nu hij er niet meer is, is het nog fijner om op hem te lijken, want zo heb ik altijd een stukje Arie bij me. Als ik een mooie man zie op straat, als ik dressed up naar een feestje ga of als ik iemand observeer in de metro hoor ik zijn commentaar en grapjes in mijn hoofd.

Vertrouwen

Maar ik besef me nu ook dat ik veel geleerd heb van zijn bonusopvoeding. Waar ouders je meestal vooral adviezen geven, praatte Arie vaak gewoon eindeloos met mij over vrijwel alles. Doordat hij mij ook vertelde over zijn twijfels, keuzes, zorgen kreeg ik alvast een kijkje in het Volwassen Leven, toen ik dat zelf nog lang niet was. Dat zorgen en twijfels erbij horen maar niet je leven hoeven te kleuren, is een houding die ook in mij is gaan zitten. Als freelancer was hij afhankelijk van opdrachten en dat was wel eens spannend, maar in de kern was hij vooral bezig met wat hij op dat moment wilde en kon maken, niet zo zeer met wat hij er allemaal mee moest bereiken. Hij had ergens een vertrouwen dat het gewoon wel goed zou komen. En zo niet, dan toch. Zelfs toen hij die vreselijke diagnose kreeg, zag ik hem nooit gefrustreerd of boos. Meteen kwamen we als familie bij elkaar en stonden wij met rode ogen voor de deur. Maar “ik ben nu nog niet dood, hoor!”, zei hij met een glimlach.

Weten wat je wil en dat op een zo leuk mogelijke manier in je leven zien te brengen. Door je hart en je passie te volgen. Kiezen vanuit liefde voor wat je doet, niet vanuit angst dat het misschien gek is of zal mislukken. Dat is nou precies wat hij deed. Eigenlijk heb ik ‘Smart&Sexy’ in het leven staan dus al mijn hele leven in mijn bonusopvoeding meegekregen. Misschien voelt het daarom alsof redactielid zijn nu zo natuurlijk bij me past? Het is jammer dat Arie dat niet meer heeft meegemaakt, want hij stimuleerde me altijd om te schrijven. Maar af en toe is hij er toch een beetje bij, om nog steeds het leven met ons te vieren, zoals hij altijd al deed. Net als afgelopen oudejaarsavond. Ik was met een dierbare vriendin van hem in zijn appartement met prachtig uitzicht over de stad. Het was bijna twaalf uur en we hadden de fles champagne vast op tafel gezet terwijl we bij het raam naar het beginnende vuurwerk keken. En toen zomaar, om twee voor twaalf, schoot de kurk spontaan van de fles de kamer in. We keken elkaar aan en dachten hetzelfde: Arie vindt dat we moeten proosten! Cheers!