Het vierde gastblog van Christel Mantel. Een prachtige Smart&Sexy vrouw die leeft met een spierziekte.

Het gaat niet meer

Het is vrijdagavond 2 maart. Intens genietend sta ik met Gaby, mijn nichtje, in de Oude zaal in de Melkweg in Amsterdam. We hebben een prachtige plek aan de zijkant. Genoeg ruimte om ons heen en een goed zicht op het podium. Schuin voor me op het podium staat niemand minder dan Lianne La Havas! Ze verwent ons met haar prachtige stem.

Met mijn stoel in de hoogste stand en de beademing aan, geniet ik volop. Mezelf verstaanbaar maken is nu bijna ondoenlijk. Toch hebben we een manier van communiceren met elkaar die fantastisch werkt. Wil ik de slang voor wat lucht of wat drinken, hoeven we maar een blik uit te wisselen. Het lijkt wel alsof we het dagelijks doen. Op het moment dat ik iets wil zeggen, doen we het weer met een andere blik. Om mezelf enigszins verstaanbaar te maken, neem ik eerst een flinke teug lucht. Vervolgens bewegen we onze hoofden naar elkaar toe. Vlak voor een mogelijke botsing, draait Gaby haar oor naar mijn mond en raken mijn lippen nog net niet haar oor. Zo kan ik toch mijn gedachten delen. Ik vind het heerlijk dat het zo simpel gaat.

De sfeer is helemaal goed. Lianne zingt geweldig! Ik voel me heerlijk. Mijn lichaam deint mee in mijn stoel. Ik kijk naar mijn mooie glimmende bruine jurk om mijn armen en op mijn bovenbenen. Met mijn rechterhand streel ik zacht over de jurk op mijn rechterbovenbeen. Mijn make-up en rode lippenstift zie ik in een flits aan me voorbijgegaan. Ik voel me heerlijk vrouwelijk!

Gaby gaat drinken halen en in haar linkeroor geef ik door dat het voor mij een spa blauw wordt. Ik kijk om me heen. Daar sta ik dan. Tussen de mensen. Lianne verdwijnt langzaam naar de achtergrond. De perfecte situatie om even met het stel naast me iets uit te wisselen. Maar ik voel me monddood. Onverstaanbaar! Regelmatig ontmoet ik ogen, een glimlach, maar verder dan dat komt het niet! Ik kan het wel willen, maar voor nu vind ik het ondoenlijk.

Mijn wereld is als een spiegel die in duizenden scherven uit een valt. Ik voel me even totaal niet smart & sexy meer. Ik voel de druk in mijn ogen toenemen. Het is alsof ik oplos in het niets. Het geluid om me heen klinkt steeds verder weg. Mijn blik vervaagt. Wat voelt dit beroerd! Ik hef mijn hoofd om mijn tranen te bewaren. Een plek als deze biedt mij niet meer de situatie om mensen te spreken of te ontmoeten. Een bewustwording die mijn hart pijn doet. Pijn en verdriet stromen even in mij.

Links van me zie ik in een waas een flesje spa blauw met een rietje naar mijn mond komen. Het geluidsvolume gaat weer omhoog. De stem van Lianne trilt weer in mijn oren. Mijn beeld wordt weer helder. Smart & sexy als ik ben, slik ik even en neem ik een slok. Van binnen neem ik afscheid van het gevoel. De verdere avond geniet ik van mezelf en van alles om me heen.