Als je afstudeert aan de Akademie voor Kleinkunst houdt de artistiek leider Ruut Weissman een speech. Dat doet hij voor alle afstudeerders en die speeches zijn wereldberoemd onder de studenten. Al vanaf mijn eerste jaar luisterde ik met kippenvel, rode wangen en ontroering naar de mooie anekdotes, inzichten en complimenten die hij aan de afstudeerders vertelde. De hele zaal was muisstil en vol aandacht. En soms droomde ik weg… wat zou hij vier jaar later tegen mij zeggen?

In 1998 was het zover. Het werd een prachtige speech die mij raakte en energie gaf. Een van de dingen die hij tegen me zei was dat ik in staat was geworden om het lichtje in mezelf aan te doen. Een lichtje zo mooi dat als het aanging je wel naar me moest kijken en je afvroeg ‘wie is die vrouw’. Ik smolt weg. Het lichtje? In mij? Wat mooi gezegd. En ik begreep wat hij bedoelde. In die vier jaar heb ik zo veel geleerd op school. En dit was inderdaad een van de mooiste talenten die ik had ontwikkeld.

Soms gaat het lichtje even uit en kan ik het lichtknopje niet vinden. Tast ik in het donker maar meestal is het aan en schijnt het mij de weg. En ik hoop ook voor anderen om me heen.

Ik ben zo blij met die prachtige opleiding, inclusief de te vroege balletlessen, de enge toneeljuf waar iedereen bang voor was, uren huilend Brell liedjes zingen, en ook met het moment dat ik in het tweede jaar instortte omdat ik mijn tapschoenen vergeten was. Wat natuurlijk een druppel was die de emmer deed overlopen. Ik rende naar de kamer van de directeur Andre Veltkamp. ‘Ik ga naar huis en ik kom nooit meer terug!’ riep ik emotioneel. Hij keek me aan. ‘Lisa, dat werd tijd, ik dacht al, wanneer komt ze een keer?’. Ik was verbaasd. ‘Maar,  ik kom misschien niet meer terug!’ riep ik dramatisch zoals een actrice kan doen. Waarom zei hij niet dat ik toch wel erg blij mocht zijn met een opleiding als deze en dat ik hup, terug naar de les moest. Maar hij zei: ‘Jij mag naar huis, dat is goed. En de deur staat altijd voor je open’. Wat een held. Ik ging, legde mijn bed in de huiskamer en bleef daar twee weken in een soort kampeersituatie. En ging weer terug naar school.

Mijn vader zei na afloop van mijn diploma uitreiking: ‘Al doe je nooit meer iets met theater, je bent toch een mooier mens geworden.’ Alsof hij het voorzag. Bij anderen het lichtje aandoen, dat wilde ik! Ik ging trainingen ontwikkelen en geven. Ik wilde liever anderen in de spotlight zetten. Ik dacht: Eigenlijk zou iedereen de Kleinkunstacademie moeten doen. Vier jaar lang aan jezelf werken met de beste mensen van Nederland, ontdekken wat je verhaal is en je talent en dan techniek leren en creativiteit ontwikkelen om daar vorm aan te geven. Echt op het toneel heb ik nauwelijks meer gestaan, soms wat gespeeld op tv en in films. Mijn rol was duidelijk. Ik help anderen hun licht te vinden.

Maar zoals het leven een cirkel is, komt theater weer in mijn leven. Ik ben een Smart & Sexy theatertournee aan het voorbereiden. Voorzichtig, met liefde en stap voor stap maar vol vertrouwen. Het wordt een heel bijzonder Smart & Sexy feestje in het theater. Ik vertel er later natuurlijk meer over en zal je dan zeker uitnodigen.

Als we het over licht hebben kan deze wondermooie speech van Marianne Williamson niet ontbreken.

Shining Light – Nelson Mandela’s Speech

“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented and fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small doesn’t serve the world. There’s nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.”

Lets shine baby.

Liefs Lisa