‘Heb jij ooit een huwelijk geweigerd?’ ‘Geloof jij in eeuwige liefde?’ Als trouwambtenaar krijg je vele bijzondere vragen. En wat is daarop uw antwoord? Eva Schuurman schijnt een lichtje op haar vak. Een heel mooi, liefdevol lichtje.

 

 

 

Kappelletjes, boerenschuren en achtertuinen

In vele gedaantes verschenen ze voor me. Stapten ze uit oldtimers, Amerikaanse schoolbussen, lelijke- en mooie eendjes, koetsen en luxe touringcars. Hij in spijkerbroek, zij in wikkeljurk. In onverwachts roze en maagdelijk wit. Zigeunerachtig groots, Ibiza nonchalant en klassiek koninklijk. Met bijpassende bloemen en vloekende accessoires. Vrolijke, gespannen en huilende nakomelingen. In maxi-cosi’s, achter loopkarretjes en op de arm van papa kwamen ze zalen binnen. Waggelden over weilanden, door kapelletjes, kastelen, boerenschuren, achtertuinen en musea. Op de klanken van ‘This is the moment’, ‘The wedding march’, ‘Dochters’ en ‘Marry you’ van Bruno Mars.

Zo transparant als een traan

Talloze malen zag ik bibberende papa’s hun trillende dochters en zonen vol vertrouwen weggeven, ruilde ik vervolgens boeketten in voor tissues. Omdat ze anders een ceremonielang de stelen in haar klamme handen samenknijpen zou. Metaforen zag ik voorbijgaan aan zenuwachtige gezichten, treffende zinnen vielen binnen in openstaande harten. Als basketballen in het net. De euforie van de liefdeswinst en de melancholie van de aanloop gaf ik weer. In gezelschappen zo transparant als een traan, welkom als een omhelzing, intiem als een knuffel, uitgebalanceerd als een ring, lang als een stropdas en meeslepend als het langste bruidskleed.

Oh.. En wat zag ik ze kussen. Soapachtig happend, puberaal uitgebreid, ongemakkelijk lang en zenuwachtig vluchtig, als ware het een eerste keer..

Samenkomen van werelden

Trouwen is niet iets van twee mensen. Het is een samenkomen van werelden. Terugkijken op jeugd, opvoeding, familie, vriendschappen, keuzes, al wat je overkwam, hoe je overwon en daarna niet meer alleen kon. Of dat in elk geval niet wilde. Of je gekozen liefde nu de volledige tegenbeweging bleek van wat je gewend was, of al jaren in de sterren geschreven stond. Of je elkaar gepokt en gemazeld bij de kluisjes ontmoette, of in de kreukels op een bijeenkomst voor eenzamen. Liefde is overal, in onverwachts vertrouwen. In alle vormen en op elk moment.

De liefdesadministratie

De enige belofte die de ambtenaar van de liefdesadministratie aan zichzelf doet, is die van trouw zijn aan het hart van een ander. Zonder dat van zichzelf te vergeten, ongeacht persoonlijke observaties. Of nieuw geliefden van een breuk in een verbintenis doken, van zwart naar wit gingen, zonder het besef van grijs. Of oud geliefden elkaar hervonden en opnieuw een mist in zullen gaan. Of ze ruzie maakten voor je neus of totaal ongepaste informatie met je deelden. Of je affiniteit voelde, afstand of slechts neutraliteit. Intuïtief weet je dat het liefde is.

René Froger of Vivaldi

En de ultieme bevestiging mag je voelen op het moment dat de kapeldeuren zich langzaam openen. René Froger of Vivaldi ze toespeelt. Het gevoel van gunnen je overvalt als een onverwachte zomer bui. Met de glimlach van verkoeling en de belofte van zon. Er een tikkie vervoering omhoog kruipt in je keel. Een brokje geluk dat je met zachte hand naar beneden duwt. Dan weet je weer dat schoonheid zich niet in kleding hult, niet in status of onder lagen gezichtsverf. Het bewijs dat alles liefde is, in elke vorm. En dat jij dat bezegelen mag, in een cocon van veiligheid. En dan terug mag geven aan de wereld. In de hoop dat ze die liefde blijven delen, zodat ze zich verspreidt. Tot de dood hen scheidt.