Magic hour. Ken je dat? Dat is het laatste uur dat de zon op is. Het geeft een prachtig licht en tovert de wereld tot goud. Het was zo’n heerlijke zwoele zomeravond en een man en een vrouw zaten op een fijn terrasje. Ze dronken rosé in van die mooie grote glazen. Zij droeg een leuke zomerse jurk met bloemen. Hij zag er op het eerste gezicht rustig uit, met zijn zonnebril op, om zich heen kijkend over het plein. En het was dus magic hour.

En toen begon het. Zij was ‘ergens’ ontevreden over. En ze vond dat zij ‘gelijk’ had. Ze boog wat voorover en sprak een paar korte zinnen. Kordate handgebaren. Hij schoot in de verdediging. Ogen draaiden. Armen over elkaar. Zij siste wat lelijks terug. Hij zuchte diep en zijn mondhoeken stonden naar beneden. Aan zijn hele lichaamstaal was te zien dat hij baalde. Zij werd alleen maar bozer. Hij probeerde het te sussen maar meende het niet. Wenkbrauwen trokken op. Ze nam een slok van haar rosé. Ze proefde niks. Hij stak een sigaret aan. Blies de rook tussen hun in.

Ik kon het gesprek niet verstaan. Keek alleen en voelde.

De zon ging onder. Magic hour was voorbij en zij hadden het niet door gehad.