Kort geleden waren Lisa en Eva een weekendje in het mooie Friesland om nieuwe Smart&Sexy plannen te bedenken. We schreven, we kletsten, we aten, we aten nog wat meer, we deden inspiratie op uit boeken. En zo gebeurde het dat Eva, verdiept in de klassieker ‘Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus’ tot een schokkend inzicht kwam.

Volgens schrijver John Gray is alle vorm van kritiek op de man een dooddoener in je relatie. Álle kritiek? Ja. Alle. Het gevoel van eigenwaarde van de man wordt namelijk bepaald door zijn prestatievermogen. Hij wil zich graag bewijzen, hij wil doen, hij wil bijdragen aan jouw geluk. En hij is dus op zijn best als hij geaccepteerd wordt en als je hem als vrouw niet probeert op te voeden en steeds laat zien waar het beter kan, een neiging die toch wel veel vrouwen hebben, volgens John.

Eva:
Ik dacht wel dat ik dat ik nooit zo kritisch was in een relatie.. en best wel meegaand.. maar de man echt helemaal accepteren? Zonder het toch stiekem beter te weten? Dat is toch iets anders.. Shame on me! Jij doet toch inmiddels alles goed in relaties, Lisa? (knipoog) Hoe doe je dat dan met Karel?”

Lisa:
Nou, toevallig deed ik van de week iets wat helemaal niet in de lijn ligt van John Gray zijn adviezen. We zitten midden in de voorbereidingen van onze verhuizing. Mijn moeder is bij mij om de laatste spullen in te pakken en Karel gaat boodschappen doen voor de lunch (lees: op jacht). Als hij terugkomt met een volle boodschappentas pak ik het uit in de keuken. Hij heeft het goed gedaan, er zit van alles in, lekkere verse producten. Ik zou hem eigenlijk een compliment moeten geven. Ik pak een avocado. Keihard. En ik zeg tegen Karel: ‘Wanneer had je deze willen eten dan?’ Karel kijkt me aan. ʻMet de lunch zo meteen.ʼ
‘Hij is nog veel te hard, dat gaat echt niet lukken’, wrijf ik er nog even in. Ik draai me om naar mijn moeder en zeg dan ook nog: ‘ik moest Karel echt leren boodschappen doen, in het begin haalde hij alleen maar van alles het goedkoopste.’

Eva:
Oh nee! En dat hoorde hij allemaal?

Lisa:
Ja, hij stond er gewoon bij! Mijn moeder viel het niet zo op maar ik voelde al aan dat dit niet zo fijn was. Hij zei er niks van, de dag verliep verder normaal. Maar die avond kregen Karel en ik ‘onze jaarlijkse ruzieʼ. Want dat hebben we bijna nooit! Dat ging natuurlijk niet om een avocado, maar ik denk wel dat die middag door mijn opmerkingen het zaadje (of meer de pit) voor die ruzie werd geplant. En jij dan Eva? Hoe handig pakte jij het dan aan?

Eva:
Ik ben niet zo het type dat heel snel bitchy is en kritiek geeft. Maar ik heb ook nooit echt open gestaan om een man dingen voor me te laten doen. Ik regelde het liefst alles zelf wel, dan kon er ook niks mis gaan en vooral: dan kon ik ook niet teleurgesteld worden. Ik wilde me niet afhankelijk opstellen. Dus ik kon wel af en toe hard zijn om hem (onbewust) te laten weten dat ik hem heus niet ergens voor nodig had ofzo, hoor! En laat dát dus nou precies hetgeen zijn wat mannen, aldus John Gray, heel graag willen zijn: nodig. Dat had ik inmiddels gelukkig al een beetje begrepen maar nu ik het hier zo lees, snap ik het nog beter.

Lisa:
Natuurlijk kan jij alles alleen, jij sterke vrouw! Maar het is toch heerlijk als jij af en toe iets voor hem doet en hij vindt het ook fijn om iets voor jou te kunnen doen. Je helpt elkaar. Dat heb ik wel geleerd. Als Karel iets voor mij doet dan zeg ik: ‘Oh wat fijn, dank je wel’ en dan zegt hij: ‘Alles voor Lisa’. En dan moeten we wel een beetje lachen samen want het is zo! Wel zei hij een keer tegen mij: ‘Je weet dat ik alles voor je doe maar je maakt er geen misbruik van, je zeurt niet en ik mag altijd met je vrijen. Wat wil ik nog meer!’

Eva:
Ja, zo is het! Nu ik dat ook in de praktijk probeer te brengen is het al zo veel fijner. Maar wat ik me nog afvraag.. Ik neem niet aan dat John bedoelt dat je het altijd overal maar mee eens moet zijn, om maar geen kritiek te leveren. Hoe moet je er dan mee omgaan als je je ergens aan irriteert? Of heel graag wil dat je partner iets voor je doet? Hoe zou mevrouw Gray reageren op een te harde avocado?

Lisa:
Waarschijnlijk zou ze denken: ‘Ach, fuck die avocado!’ Die kritiek van mij was natuurlijk eigenlijk niet nodig. Ik had hem gewoon in stilte bij de lunch kunnen neerleggen, dan was Karel er vanzelf wel achter gekomen dat hij niet eetbaar was. Daar hoef ik hem eigenlijk helemaal niet op te wijzen. Ik denk dat als wij vrouwen er in ieder geval naar streven geen kritiek te hebben (en dat lukt natuurlijk ook wel eens niet, het hoeft niet perfect) dan komen we vanzelf meer in balans.

Eva:
Inderdaad, pick your battles. Het is voor een groot deel dus eigenlijk zo simpel als vooral uitspreken wat je waardeert en die dingetjes die je zelf misschien anders zou doen zo veel mogelijk te laten gaan. Accepteren hoe hij is. In het boek staat ook dat vaak in het begin van de relatie, een man de boodschap nog wel krijgt van zijn nieuwe liefde: misschien ben jij degene die me gelukkig kan maken! Maar dat dit vaak minder wordt als stellen langer bij elkaar zijn. De leuke dingen vallen minder op en kritiek geven wordt makkelijker. Hoe zonde eigenlijk!

Lisa:
Ja! Natuurlijk moet er wel eens echt iets gezegd worden, het is niet de bedoeling al je irritaties weg te stoppen. Maar dat kan ook anders, meer Smart&Sexy zeg maar. Dus zonder te bekritiseren en te kleineren. Op een rustige manier, vanuit jezelf en op een moment dat hij het ook kan horen. En door te vragen wat je graag zou willen.

Eva:
Met een beetje moeite en bewuste aandacht is het dus echt wel mogelijk om het net zo leuk te houden als in het begin, dat bewijzen jij en Karel maar weer eens. En als een man zijn zo best doet om jou blij te maken, dan moet je soms maar eens door de harde avocado heen bijten, toch?