Soms heb je van die inzichten die vallen in de categorie: “kleine moeite, groot plezier”.Daarover had ik het een tijdje geleden met Lisa, toen wij een van onze favoriete gespreksonderwerpen maar weer eens aansneden: De Man. En vooral; hoe ga je met ze om 😉

En in het omgaan-met heb ik gelukkig flink bijgeleerd de laatste jaren. Want wat ik voorheen maar nooit begreep, is dat mannen op de gekste momenten afstand kunnen nemen. Als sokken die in de wasmachine lijken te verdwijnen. Zo zijn ze er, zo zijn ze weg. Letterlijk en/of figuurlijk. Ze stappen even uit beeld, en zijn niet of slecht bereikbaar, of ze zijn er wel maar in hun eigen wereld (verdiept in telefoon, krant, tv etc). Ik kon daar niet mee omgaan en betrok het op mezelf. Er was toch niks gebeurd? Had ik iets verkeerd gezegd of gedaan? Hallo? Hallo? Tot ik ineens hoorde van de mannen-zijn-elastiekjes-theorie. Die zegt dat na een periode van intimiteit (de meeste) mannen weer even wat ruimte nodig hebben. Om het gevoel een plek te geven en om weer even van de lovey-dovey sferen terug in hun mannelijkheid te komen. Of soms hebben ze die ruimte gewoon nodig om een probleem te overdenken, groot of klein. Want problemen, moeten opgelost worden (*spant spierballen aan*). Hij kruipt dan dus even weg in zijn ‘grot’, ofwel persoonlijke man cave.

Bij zowel onze huidige mannen als hun voorgangers kunnen Lisa en ik wel een vorm van Grot ontdekken. De sportschool (de mijne), het strand (die van Lisa), de voetbal, de kroeg, de playstation, de tv, de hobby etc. Tot zo ver onze wetenschappelijke onderbouwing. Theorie bewezen. En dat wij vrouwen daarvan kunnen schrikken, is ook logisch verklaarbaar. Wij zijn ten eerste vaak meer gewend aan onze (lovey-dovey) emoties en als wij afstand nemen dan heeft dat doorgaans een andere reden. Bijvoorbeeld als we teleurgesteld of gekwetst zijn, kortom als er echt iets aan de hand is. Bovendien hebben vrouwen vaak juist de behoefte om problemen op te lossen door er over te praten en door te delen, niet door ze in ons eentje te overdenken. We bekijken het liever samen met een vriendin eens van linksom en rechtsom, onder genot van een vino’tje.

Wachten, wachten…

Het schijnt er dus bij te horen en je moet hem vooral even lekker laten zitten, des te eerder springt het elastiekje weer terug en komt hij terug uit the cave. En daar ging het dus mis.

“Als iemand mij dat toch jaren eerder had verteld”, verzucht ik tegen Lisa. Uren heb ik versleten met zitten wachten voor De Spreekwoordelijke Grot. Soms zat ik daar rustig in Het Spreekwoordelijke Zonnetje en tuurde ik af en toe eens naar binnen. Toch een beetje in de buurt blijvend voor de zekerheid. (In praktijk betekende dat dat ik mijn agenda maar een beetje vrij hield, voor het geval hij terug zou keren van Lord knows where). Maar des te vaker liep ik ijsberend heen en weer. Nagelbijtend. Roepend en smekend of HIJ er alsjeblieft uit wilde komen. Gevolg: man duikt dieper zijn cave in en zet koptelefoon op om hysterische herrie buiten te sluiten.

Ik ben er even niet

“Hoe deed jij dat dan?”, vraag ik Lisa. “Nou, vroeger deed ik dat ook, hoor. Maar sinds ik zelf goed in mijn vel zit en me zeker voel, ga ik altijd gewoon iets anders doen als mijn vriend er even niet is. Als een man uit zijn grot komt, moet hij mij meestal weer even zoeken!”

Geniaal in al haar eenvoud, die Lisa. Gewoon weer even iets voor jezelf gaan doen. Ik ben altijd al ondernemend geweest, met een leuk leven vol vrienden en genoeg te doen. En toch liet ik van schrik alles vallen als er weer eens een sok niet uit de wasmachine kwam. Min of meer krampachtig afleiding zoeken hielp me niet. Logisch, ik deed fysiek wel iets anders maar met mijn gedachten en energie was ik nog steeds aan het wachten op..

En dat is toch een voordeel van ouder en wijzer worden. Ik begrijp nu dat loslaten een van de belangrijkste aspecten van de liefde is, en dat dat helemaal niet zo lastig of zwaar hoeft te zijn als het klinkt. De ander loslaten is simpelweg weer even alle aandacht richten op jezelf en je eigen leven, in het hier en nu. Misschien vond ik dat ik altijd met mijn aandacht bij alles tegelijk moest zijn. Controle en overzicht. Alle sokken nog netjes in de la? Nu leef ik veel meer volgens de aandacht-op-een-ding-tegelijk-methode (iets waar mannen sowieso al veel beter in zijn). Werk-tijd, vriendinnen-tijd, mezelf-tijd, boyfriend-tijd, familie-tijd etc. Laat ze maar slingeren die sokken, ze komen altijd vanzelf wel weer boven water.

Dus lieverd, als je uit je grot kruipt en je ogen dichtknijpt tegen het felle licht van mijn wachtende liefde kan het maar zo zijn dat ik weg ben met vriendinnen. Doe jij dan de kaarsjes vast aan en wacht je me op met open armen?’